Մենք երբեմն չենք նկատում մեր հետ ապրող մեծ մարդկանց։
Մեծ այն իմաստով, որ իրենցով Հայաստանին եւ հայ ժողովուրդին միայն փառք ու համբավ է եկել։
Ինչպես Բեկորն է ասում․ «Որդիներ կան, որոնք ազգի անունից են ներկայանում, և որդիներ, որոնց անունով ազգն է ներկայանում»։
Սմբատ Լպուտյանն իր կատարած աշխատանքներով Հայաստանին այնպիսի մեծ հռչակ է բերել, որը կարելի է համեմատել օրինակ Արամ Խաչատրյանի, Վիկտոր Համբարձումյանի հետ։
Ճիշտ է մեծերին համեմատելը կոռեկտ չէ, բայց ստիպված եմ այսպես անում, քանի որ «մեծ ու փոքր» ոչ մեկ չի ճանաչում։
Սմբատ Լպուտյանի նման մարդուն ինչ որ գործով կալանավորելը առաջին հերթին ծաղր է գործող իշխանություններին, խարան՝ նրանց ճակատին։
Սա ևս մեկ անգամ ցույց է տալիս, թե ինչպիսինն է պետականաշինության, բարոյականության մասին պատկերացումները գործող իշխանության կուլիսներում։
Գրառման առընչությամբ արհեստական բանականությանը խնդրեցի մի նկար գեներացնի։
Ինչպես ասում է Պարույր Սևակը․ «Մենք պարտավոր ենք շահելու շախմատային մեր այն խաղը, որ սկսել է Մեսրոպ Մաշտոցը:»
Եվ կշահենք, չկասկածես Նիկոլ։
Քո պեսները հարյուրներով կգան ու կգնան, բայց հայ ժողովուրդը կմնա, քանի որ միշտ կունենա Սմբատի պես զավակներ։
