Ընդամենը մի քանի տարի չդիմացածները (<<չձգածները>>)…
Արցախցիները մեր հայության այն հատվածն են, որ ապրել են հարյուրավոր տարիներ տարբեր ազգերի (արաբներ, թուրքեր, ադրբեջանի թուրքեր և այլն) ճնշումների ներքո և կարողացել են հայ մնալ` մեզ տալով հպարտանալու բազմաթիվ դեմքեր և դեպքեր (Տիգրան Մեծի արցախյան գնդերից սկսած, Նապոլեոնի Մուրադով, մարշալներով, Գարեգին Հովսեփյանի և Սարդարապատի մահապարտներով, Արցախյան ազատամարտով ու էլի հազարավոր օրինակներով շարունակվող…) պահպանելով հայ եկեղեցիներ, մշակութային արժեքներ և այլն։ Հիմա արցախցիների հանդեպ ատելություն ա գենեռացնում հիմնականում էն հատվածը (ստեղ կան կոնկրետ հասկանալով անող սրիկաներ և կան ազդեցության տակ ընկնողներ), որն ընդամենը մի քանի տարի չդիմացավ. է’լ պատմական հայրենիք, է’լ ցեղասպանություն, է’լ հայ եկեղեցի, է’լ Արցախ, է’լ Արարատ լեռ… (ազգային սիմվոլներ), է’լ հայոց պատմություն (<<իրական>> Հայաստան), է’լ ազգային հերոսներ (հարկատու), է’լ… ուրացավ, սկսեց կասկածի տակ դնել կամ արդարացնել այդ անհեթեթ ուրացման պրոցեսները ու դա, էլի եմ կրկնում, ընդամենը մի քանի տարում։
Հ.Գ. Արցախի և արցախցիների հանդեպ ատելություն գենեռացնողը չի կարող սիրել հայկական որևէ տարածք կամ հայկական որևէ տարածքում ապրած ու ապրող հայերին։ ԴԱ ԱՆՀՆԱՐ ԲԱՆ Է…
