Չեք պատկերացնում չէ՞։ ՈՉ մի ձեւ չի կարող տեղավորվել սա մեր մտածողության, բարոյականության մեջ։
Իսկ օրինակ թուրքը լրիվ տեղավորվում է, որ կարող է երբեմնի հզոր Կայսրության՝ Բյուզանդիայի մայրաքաղաքի Սուրբ Սոֆիայի տաճարը դարձնել մզկիթ ու հայտարարել, որ դա իրենն է։
Սա նվաճողի հոգեբանությունն է։ Էությունը։
Թուրքը հենց այդ սկզբունքով է ցայսօր շարժվում։
Ոչինչ այստեղ իրենը չի։ Բայց ինչը ինքը նվաճում է, դա արդեն իրենն է։ Սա իրենց մոտ բարոյական արժեք է։
Սա բնավորություն է, սովորություն է, ի վերջո ազգային քաղաքականություն է։
Ու պետք չի զարմանալ, որ թուրքն ասում է տոլման էլ է իմը, խորովածն էլ ու Զանգեզուրն էլ։
Էդ մենք ենք, որ աչքներս չռած նայում ենք, ասում․ թե հլա սրա հանդգնությանը նայի։ Չհասկանալով, թե ում հետ գործ ունենք։
Չի կարող թուրքի էությունը փոխվել։
Ու այստեղ, մեր հայրենիքում՝ կամ մենք պիտի ապրենք, կամ՝ իրենք։